Istnieją artyści jednej chwili, ale i tacy, którzy są aktualni zawsze. Osiecka bez wątpienia zalicza się do tych drugich. Stąd pewnie nieustająca pamięć o niej i mnogość wykonań jej utworów. Może to przez jej niejednorodność – dziecięca figlarność i melancholijna liryczność, porównywalnie chwytające za serce.
Trzy miesiące temu obejrzałam film Spike’a Jonse’a pod tytułem “Ona” (2014), w którym główne role grają wspaniały Joaquin Phoenix i Scarlett Johansson. Jednak aktorka ta nie pojawia się ani razu w filmie, ponieważ gra… głosem.
Nasza ekipa zwiedziła wzdłuż i wszerz najdalsze zakątki Bydgoszczy aby przeprowadzić wywiady z najznakomitszymi personami uwiecznionymi w naszym mieście w postaci pomników.
W czasach, gdy wytwórnie prześcigają się w wypuszczaniu kolejnych sequeli komputerowo wygenerowanych produkcji, film czarno biały zdaje się mieć bardzo ograniczone szanse dotarcia do młodego odbiorcy. Sam również zauważyłem u siebie pewien rodzaj uprzedzenia wobec dzieł filmowych starej daty. Czy widz rozpieszczony przez efektowne zbliżenia i najazdy na stworzone przez grafików obrazy obawia się, że w produkcji pozbawionej kolorów niewiele zobaczy ?
W ostatnim czasie zaczęłam się zastanawiać, co kobiety widzą w tych wszystkich poradnikach o modzie, gazetach plotkarskich, w comiesięcznym czekaniu na kolejny numer „Avonu”. Po czym doszłam do wniosku, że to po prostu jest wpisane w naturę płci żeńskiej i nic ani nikt tego nie zmieni. Można powiedzieć, że kobiety stanowią grupę o tysiącu wspólnych cech.
“Obym nigdy nie był tak zajęty swoimi sprawami, by nie zareagować na potrzeby innych ze współczuciem i życzliwością.”
– Thomas Jefferson
