Jestem uczennicą klasy III gimnazjum. Kształcąc się przez trzy lata w gimnazjum, wiem jak wygląda nauka i przebywanie w tej szkole, dlatego też mogę się wypowiedzieć na temat likwidacji gimnazjów w Polsce.
Przekraczam nieśmiało próg rzeszowskiej siedziby Fundacji „Pro Spe” i od razu jest kontakt. Ktoś podchodzi, ktoś wita się, zagaduje. Mój wzrok pada na leżące na stole kartki, zapisane odręcznie, tak dalekie od masowych wydruków. To, jak się później dowiaduję, podziękowania dla darczyńców. Wszystko, co się tu dzieje, ma jeden kierunek. To Gruzja, piękny kaukaski kraj o bogatej kulturze, lecz też naznaczony przez historię. Dla Polaka – egzotyczny. Jednak to tam serce i powołanie wysyła polskiego księdza – Macieja Gierulę, założyciela Fundacji ,,Pro Spe” służącej pomocą potrzebującym mieszkańcom tego kraju. Dlaczego właśnie tam wsparcie jest tak potrzebne? Kto, komu i jak może pomóc?
Jak każdy wie, matematyka jest powszechnie nazywana królową nauk. Nie bez powodu. Pierwszy kontakt z matematyką człowiek ma już w przedszkolu. Uczymy się jej najwięcej i najdłużej, ponieważ przewija się ona w wielu innych przedmiotach-w chemii, w geografii czy w fizyce.
I tak Bóg stworzył sklepienie niebieskie, drzewa, ptaki, wodę, człowieka… jednakże akt kreacyjny nie jest przypisany jedynie Bogu. Choć człowiek nie ma na liście swoich osiągnięć tworzenia planet, to chęć stwarzania nawet małych rzeczy ujawnia się już od najmłodszych lat. Może być zasługą pasji lub po prostu ciekawością, która jest zresztą nieodłączną częścią dorastania.
Ma 24 lata, od niedawna zajmuje się rysowaniem, ale ma do tego talent i chęci, by uczyć się dalej. Rozmawiam z Radkiem – młodym rysownikiem.
Przyznam się bez bicia, że dawno nie czytałam dobrego kryminału. Mimo, że tego typu literaturą często otaczam się na co dzień, to zdecydowanie dopadł mnie kryminałowy marazm – brak mi było książki, gdzie w trakcie lektury dreszczyk przebiega po plecach i po prostu nie można się od niej oderwać. Muszę też przyznać, że w sporej części przypadków dobre książki znajduję przez przypadek, a na dobrą sprawę to one znajdują mnie. Tak też było z „Białymi kośćmi” Grahama Mastertona.
