Są takie produkcje, po których nie można spać, poruszające jakieś struny w duszy człowieka, sprawiające, że ukradkiem wycieramy uronioną łzę.
Jako zapalony rowerzysta objechałem już sporą część swojej okolicy – powiatu gnieźnieńskiego. Praktycznie większość ciepłych, wakacyjnych wieczorów roku 2014 spędziłem na siodełku swojego Krossa. Zawsze pociągały mnie boczne uliczki, zapomniane wsie i polne drogi, gdzie znaleźć można jeszcze ostatnie enklawy, ledwo tknięte ręką człowieka albo miejsca, gdzie czas się zatrzymał. Przestrzenie te, często dziś zapomniane, były niegdyś świadkami obecności ludzi przeszłości, bardziej otwartych na przyrodę i nietrzymających się tak kurczowo miejskiego zgiełku jak my dziś. Wykazując odrobinę inicjatywy, albo po prostu zdając się na działanie przypadku, można czasem poczuć się jak odkrywca, zwiedzając stare pałace, zapomniane parki, podziwiając leśne pomniki. I właśnie o takim monumencie oraz o jego adresacie chciałbym napisać.
Jeździectwo jest piękną pasją uczącą wrażliwości, kształtującą charakter i sprawność fizyczną. Może uda mi się kogoś namówić aby wskoczył na siodło i dołączył do grona zafascynowanych hipiką. W tym sporcie na pierwszy krok nigdy nie jest za późno!
Zaczęliśmy poznawać otaczającą nas przyrodę. Pomaga nam w tym pani Agata Miloch.
-519x302.jpg)
W większości przypadków, autorów książek postrzegamy jako wyniosłych, oziębłych ludzi – przynajmniej w naszej wyobraźni. Nie możemy bardziej się mylić. Autorzy są ciekawymi ludźmi o wielu doświadczeniach życiowych. Na przykład, pani Ewa Nowak – autorka takich książek jak: “Bardzo biała wrona”, “Pajączek na rowerze” czy “Krzywe 10”.
Rozmowa z Jerzym Welcem, członkiem Klubu Leżajskich Poetów „Na marginesie”. Pan Jerzy pisze od ośmiu lat, tworzy głównie utwory o charakterze religijnym i refleksyjno-filozoficznym. Do tej pory opublikował ponad tysiąc wierszy, a ciągle nie brakuje mu nowych pomysłów.
