Zamierzeniem twórców jest ukazanie środowiska nastolatków i obnażenie mechanizmów w nim funkcjonujących. Na pierwszy rzut oka wydaje nam się, że film poruszając podobną tematykę, jak „Sala samobójców” będzie równie udany i powtórzy jej sukces. Wiodącym wątkiem w filmie jest związek Lilki- głównej bohaterki – z jej chłopakiem. Janek dopuścił się zdrady Lilki, która nie zamierzając tego tolerować, żąda zadośćuczynienia. W efekcie chłopak pod jej presją zabija dziewczynę, z którą się całował.

Mimo ciekawego pomysłu na fabułę ostatecznie spotyka nas duże rozczarowanie, z każdą minutą film staje się coraz bardziej nużący i monotonny, brak jakichkolwiek momentów napięcia. Aktorzy wydają się grać na siłę, widz odbiera ich poczynania na ekranie, jakby były wymuszone. Efekt jest taki, że oglądamy ten film beznamiętnie, nie budzi on w nas jakichkolwiek uczyć, nie przeżywamy wzlotów i upadów bohaterów, bo są one po prostu nieszczere.

Pomiędzy widzem a postaciami na ekranie nie ma żadnej łączności, a to dlatego, że film nie daje nam szansy do końca ich poznać, tak naprawdę relacja łącząca Janka i Lilkę nie jest nam znana, ponieważ w filmie nie została całościowo przedstawiona. Ogólnie rzecz ujmując, sylwetka żadnej postaci nie jest wykreowana w sposób charakterystyczny, żadna z nich nie intryguje i nie zostaje w naszej pamięci na dłużej. Całość pozbawiona  jest psychologicznej głębi, którą miał ten film zawierać. Widz nad niczym się nie zastawia, wręcz przeciwnie, bywają momenty, w których sala kinowa parska śmiechem.

Świat nastolatków, który miał zostać w tym filmie zobrazowany, nadal jest dla nas obcy i niezrozumiały, zostaje przedstawiona tylko niewielka jego część i to bez większego powodzenia. Film miał być dramatyczny i uniwersalny, ale okazało się, że całość jest w odbiorze mdła i całkowicie nieinteresująca, a czasami nawet męcząca, a to wrażenie pogłębiała melancholijna muzyka w tle.