O lapbookach dowiedziałam się z internetu. Podobało mi się połączenie twórczości, pomysłowości, systematyzowania wiedzy z formą, która jest otwarta, zawsze można do niego coś nowego dorzucić.
Lapbook w wolnym tłumaczeniu z angielskiego oznacza „książkę na kolanach”.
Co prawda nasze nie powstawały na kolanach, tylko na ławkach, a do tego byliśmy do ich tworzenia przygotowani, więc stwierdzenie, że robiliśmy to byle jak byłoby mylne.
Tydzień przed zapowiedzianą lekcją uczniowie otrzymali link do filmu instruującego, jak można stworzyć poszczególne elementy, spis potrzebnych materiałów i inspiracji, które mogą wykorzystać podczas ich tworzenia w klasie. Kto chciał, mógł tworzyć lapbooka sam, ale większość wybrała jednak pracę w grupach. Jak się okazało, była to przyjemna praca, gdyż można było swobodnie rozmawiać, przekonywać do swoich pomysłów, ustalać, obmyślać koncepcję artystyczną, ale też grupować informacje, wycinać, rysować, pisać, składać.
Zajęcia te były podsumowaniem cyklu lekcji o „Alicji w Krainie Czarów” Lewisa Carrola. Zaczęliśmy od zapoznania się z sylwetką autora. W trakcie prezentacji uczniowie dowiedzieli się, jak wielką przyjemność czerpał autor z łączenia logiki, matematyki z najróżniejszymi grami, o jego szczególnym zamiłowaniu do gier słownych, kalamburów, anagramów i akrostychów poetyckich, o stosowanych przez niego grach słownych i neologizmach. Na kolejnych spotkaniach poznawaliśmy nie tylko treść powieści, ale też rozwiązywaliśmy zagadki logiczne, tworzyliśmy własne ilustracje, do których inspiracji szukaliśmy w pracach M. C. Eschera. Zarówno świat „Alicji w Krainie Czarów”, jak i „Alicji po drugiej stronie lustra” są pełne problemów logiki, metafizyki, teorii poznania i etyki. Zastanawialiśmy się nad problemami z określeniem własnej tożsamości, przestrzenią i czasem, znaczeniem niektórych słów, stawialiśmy filozoficzne pytania, wyszukiwaliśmy ich w tekście i analizowaliśmy. Przyświecało temu poruszanie naszej wyobraźni. Rozszyfrowywaliśmy wiersze zbudowane z neologizmów, pisaliśmy fantastyczne opowieści, korzystając z kart Dixit.
Pracę nad lapbookami zaczęliśmy od stworzenia bazy. W tym celu wykorzystaliśmy teczki, każdy ozdabiał ją według własnego pomysłu. Potem porządkowaliśmy informacje, wiedząc, ile miejsca poszczególne kategorie nam zajmą, przeszliśmy do tworzenia kieszonek, zakładek, sznurów karteczek, kopert, do których wkładane były informacje. Najważniejsze, że uczniowie mieli swobodę na każdym etapie tworzenia. A teraz czas na odsłonę naszych dzieł: Uwaga, Uwaga, przed Państwem pierwsze lapbooki przygotowane przez uczniów i uczennice z klasy 6B z SP 11!
Komentarze (