“Cyberprzemoc” to jedno z najbardziej bolesnych doświadczeń dziecka, młodego człowieka.

Słowem tym, z ang. “Cyberbulling”, określa się przemoc rówieśniczą przy użyciu technologii komputerowej i informacyjnej. Urządzenia te, to m.in.:  komputer, Internet, wszelkiego rodzaju narzędzia mobilne, takie jak np. telefony komórkowe, tablety, laptopy itp. Ich wykorzystanie ma  na celu wyrządzenie krzywdy lub dyskomfortu, odczucia zranienia u ofiar.

Problem ten dotyczy przede wszystkim szkół. Tu bowiem, w szatni, na korytarzu, w szkolnej stołówce bądź w klasie, dochodzi często to aktów przemocy przy użyciu wyżej wymienionych narządzi.

Warto podkreślić, iż wśród najczęstszych form stosowania przemocy, jakiej możemy wszyscy doświadczyć w Sieci, znajdują się: wyzywanie, nękanie, straszenie, szantażowanie przy użyciu narzędzi TiK, podszywanie się pod kogoś (wbrew jego woli), celowe działanie na czyją niekorzyść, rozprzestrzenianie nieprawdziwych lub ośmieszających informacji na czyjś temat, rejestrowanie czy dystrybucja niechcianych przez nas zdjęć czy filmów, bez naszej zgody. Najczęstszymi narzędziami, służącymi cyperprzemocy są: czaty, komunikatory,rozmowy SMS, GPS, MMS, fora dyskusyjne, serwisy społecznościowe oraz poczta e-mail. 

Do najczęstszych nadużyć w zakresie Cyberprzemocy zaliczyć można: wulgarne wyzywanie osób, poniżanie, upokarzanie, ośmieszanie, straszenie, szantaż, nagrywanie i publikowanie niechcianych zdjęć i filmików, publikację kompromitujących  nas materiałów, podszywanie się pod kogoś.

Warto podkreślić, iż każdy z nas, będąc świadkiem Cyberprzemocy, dowiedziawszy się o popełnieniu przestępstwa ściganego z urzędu, ma społeczny obowiązek zawiadomić o tym Prokuratora lub Policję.

Pamiętajmy, iż łatwo jest zranić drugiego człowieka, kolegę ze szkolnej ławki, klasy, osobę spotykaną na szkolnym korytarzu. Znacznie trudniej przeprosić, naprawić błędy, szkody. Uratować komuś stracone życie – niemożliwe!